İnanç mı bilinç mi?

İnanç, bir çok insana göre dört elle sarılmamız gereken bir olgu. Hatta bunun için hayvanları örnek göstererek, içgüdüleriyle doğada hayatta kalabilmelerinden bile bahsedir. Lâkin insan türü yaşam tarzında hayvanlara fark atmıştır. Ve bunu sadece içgüdüleriyle yaptığını söylemek açıkcası biraz tuhaf olur. Çünkü hayatımızı kolaylaştıran araç ve gereçler araştırmalar neticesinde ortaya çıkmış bilimsel çalışmalardır. Tabii ki bu yolda içgüdülerden faydalanılmıştır. Ama kesin bir gerçek vardır ki o da medeniyetin bilinç ile geliştiğidir.

Şüphesiz ki daha iyi bir yaşam yolunda en gerekli şey eğitimdir. Ve eğitim inançla sağlanmaz. Tabii burada inanç derken sadece tanrıya inanıp inanmama durumundan bahsetmiyorum. Ama en genelde inanç kavramı bütün konularda insana bilincini kaybettirmektedir. Çünkü insanlar bilmedikleri şeylere inanırlar. Ve bu inanç onlara kendilerini daha rahat hissettirir. Bilinç ise çoğu zaman insanı rahatsız eder. Çünkü sürekli olarak kafa kurcalar ve karıştırır. Lâkin şu unutmamalıdır ki rahatlayan beyin kaybolur gider. Çünkü çalışmasını gerektirecek bir neden yoktur. Ve çalışmayan organlar hem kısa vadede hemde evrim sürecinde zamanla işlevlerini kaybederler.

Geri zekalı

Öncelikle herkesi rahatsız edecek bir tanımlamayla başlayayım:

Bana göre, konu ne olursa olsun sorgusuz sualsiz söylenen her şeye hiç araştırmadan ve bilmeden inanan herkes geri zekalıdır. Tabii bunu sadece geri zekalılık diye adlandırmakta pek doğru değil. Çünkü işin içinde tembellikte var.

Bir insan belirli bir yaşa kadar -ki bu yaş 12 falan oluyor- öğrenmenin yolunu öğrenememişse eğer, bir daha yeni şeyler öğrenmesi çok zor. Eğitim siztemimizin de ezberciliğe dayandığı ve öğretmenlerin de gayet cahil olduğu düşünülecek olursa oldukça vahim bir tablo çıkıyor karşımıza. Tabii ki eğitimsiz olmakla geri zekalı olmak aynı şey değil. Ama zaten sorun, fiziksel sorunlar sebebiyle geri zekalı olanlar değil. Bu insanların kimseye bir zararı yok aslında.

Cehalet Ve Mutluluk İlişkisi

Hiç çikolata yememiş biri tabiiki çikolatanın eksikliğini hissetmeyecektir. Bu bağlamda bilgi sahibi olmayan insanda bilginin değerini bilemez. Tbii ki aynı zamanda sıkıntı da getirebilir. Yani öğrendikçe kazandığımız faydalı bilgilerin yanında rahatsızlık verici şeylerde öğreniriz. Dünyada olup biten onca berbat insanlık dışı olayları bilmek, ister istemez insanı mutsuz edecektir. Ama öğrendiğimiz şeyler aynı zamanda analiz yeteneğimizi ve ufkumuzuda geliştireceğinden bununla başa çıkmayıda öğrenebiliriz.

Saf mutluluk çocuklar için geçerlidir ve bunun kaynağıda sorumsuzluk duygusudur (daha doğrusu duygusuzluğu) Ama sorumsuzluk yanı sıra cehaletide getirdiğinden sakıncalıdır. Çünkü cahil insan bilinçsiz olarak kendi ve çevresindeki insanlar için rahatsız edici olabilir.