Yaşamak için tabii ki cenneti seçerdik. Ama kesin orada canımız sıkılırdı. Ve sanırım en güzeli cennette yaşarken cehennemi seyretmek olurdu. Düşünsenize, kafirler cehennemde cayır cayır yanarken biz zevk-ü sefa içinde olan biteni seyrederken halimize şükrederdik. Zaten bunun bir benzerini günlük hayatımızda da yapmıyor muyuz? Amerika, Irak'ı hunharca bombalarken biz bu manzarayı havai fişek gösterisi gibi televizyonlardan seyretmedik mi? Yine 1994 de, Fransa ve Belçika'dan destek alan hutu kabilesinin, palalarla, çoluk çocuk demeden 3 ay boyunca 1 milyon tutsi'yi katlettiğini, canlı canlı keserek, caddelerdeki insan cesetlerinin üzerinde tepinerek çılgınlar gibi kutladıklarını da rahat koltuklarımızda oturuken ve çayımızı yudumlarken görmedik mi?
